Richard Rood

Een middag vol magie met oma

Voor Jaley (7) en Vayen (8) is een bezoek aan het Kennemer Theater geen gewoon uitje. Het is een traditie vol voorpret, verkleden en samen met oma genieten in het theater. Met z’n drietjes stappen zij dan een sprookjeswereld binnen en daar vertellen de zusjes maar al te graag zelf over.

Vayen glimlacht als ze vertelt over de theaterbezoeken: “Wij gaan ongeveer twee keer per jaar naar het theater in Beverwijk. Altijd met oma.” Ze kijkt even naar haar zusje en voegt eraan toe: “Vaak blijven we daarna bij oma slapen. Dat is altijd gezellig.”

Een vaste traditie
Het is een vaste traditie van oma en haar kleinkinderen. Met de meiden gaat zij vooral naar sprookjes en muzikale voorstellingen zoals naar Monique Smit. Met haar kleinzoon is ze naar Brandweerman Sam geweest en meer stoere voorstellingen. Waar Jaley en Vayen van houden? “Van prinsessen!”, roepen zij tegelijk. Eigenlijk gaan de meiden dus altijd met z’n drietjes naar het theater. Jaley: “Mama is ook een keer mee geweest naar een sprookjesvoorstelling.” Haar ouders houden ook van naar het theater gaan, maar kindervoorstellingen vallen onder de theatertraditie met oma.

Klaarmaken voor iets bijzonders
De voorpret zit hem niet alleen in het uitzoeken van de voorstelling en het prikken van een ‘oma-dag’. De pret zit ‘m voor de meisjes ook in het kiezen van een speciale outfit. Want een theaterbezoek vraagt om verkleden en tutten voor de spiegel. Jaley straalt als ze erover vertelt: “Ik doe soms een prinsessenjurk aan. Ik heb een Elsa jurk en een Rapunzel jurk!” Vayen maakt er ook een speciaal moment van: “Mama doet mijn haar mooi en ik doe een beetje make-up en een luchtje op. Ik heb zelf een keer parfum gemaakt in Frankrijk.” Geuren zijn haar ding. Net als knutselen en armbandjes maken. Met die armbanden om haar polsen, nette haren en een mooie jurk voelt het voor haar alsof ze zelf onderdeel is van het sprookje waar ze straks naar gaat kijken.

Stilzitten? Meedoen!
Eenmaal in het theater gaan de drie dames eerst iets in de foyer drinken. Jaley: “We gaan dan op de gekleurde banken zitten.” Stilzitten is vooraf, tijdens en na de voorstelling eigenlijk geen optie voor de zussen. Zeker niet bij de sprookjesvoorstellingen waar zij zo van houden. Vayen leunt een beetje naar voren als ze enthousiast zegt: “We klappen en springen! Zingen en dansen. Je mag gewoon meedoen.” Juist dat maakt het voor hen zo leuk. Ze kennen de sprookjesverhalen al, maar in het theater komen ze echt tot leven. En soms zijn het de bijrollen die de meeste indruk maken. Jaley begint meteen te lachen: “Ik vind de grappenmakers het leukst. Ik ben met ze op de foto geweest.” De onhandige tovenaars in Doornroosje hebben duidelijk indruk gemaakt. Ook Vayen ging na de voorstelling op de foto. Een traditioneel moment in de foyer. “Ik ben met de prins en prinses op de foto geweest.”

De beste plek in de zaal
Niet alles is alleen maar lief en vrolijk. Soms zit er een spannend moment in een voorstelling en juist dat blijft hangen. Vayen vertelt over 'Meester Kikker': “Er was een ooievaar en die kwam ineens naar voren. Dat was schrikken!” Jaley knikt, maar herinnert zich vooral een goochelshow. Op de eerste rij zitten hoeft voor hen niet. “Dat is te spannend,” leggen ze uit. “Wij zitten graag boven, op het balkon in de Grote zaal. De beste plek waar je alles goed kan zien.”

Blijven dromen
Als de voorstelling voorbij is, is de dag nog niet meteen klaar. Nog even wat drinken, misschien een dansje na afloop en dan nagenieten. Ondertussen dromen ze alweer vooruit. Vayen: “We willen nog een keer naar Doornroosje. Of Sneeuwwitje!” Jaley voegt toe: “En iets met veel grapjes.” Ze wachten samen met oma op het nieuwe programma. Bladeren door het magazine, kiezen, plannen. Het hoort er allemaal bij. Als het aan hen ligt, blijft dat nog heel lang zo. Jaley zegt het eenvoudig: “Ik hoop dat het theater nog heel lang blijft.” Vayen knikt: “En op de disco na afloop.”

Voor Jaley en Vayen is het duidelijk: het Kennemer Theater is niet zomaar een plek. Het is een plek waar herinneringen worden gemaakt, samen met oma.

Tekst: Marije Smit