Leven naast het Kennemer Theater

Al sinds 1984 wonen ze op het plein bij de Grote Kerk, pal naast het Kennemer Theater. Anneke en Jacques Snijders en Agnes en Johan Snijders maakten de komst, groei en veranderingen van dichtbij mee. Vier buren, twee stellen, geen familie van elkaar, maar wel verbonden door hun bijzondere woonplek en het leven naast een bruisend cultuurcentrum.

Toen de huizen nog in aanbouw waren, speelde het theater al een rol in hun leven. “We gingen naar een voorstelling en zagen dat er woningen werden gebouwd,” herinnert Jacques zich. “Zo zijn we hier eigenlijk terechtgekomen.” Anneke moest er aan wennen. “Ik dacht: dat zit wel héél dicht op het theater. Maar we kwamen erop terug… en nu wonen we hier al meer dan veertig jaar met ontzettend veel plezier.”

Ook Agnes en Johan kijken met plezier terug op die beginjaren. Agnes: “Wij zijn ook de eerste bewoners. Het pleintje was toen anders, met drie bomen. Nu zijn het er nog twee, maar het blijft een fijne plek. We wonen hier heerlijk, al zou er wel wat meer reuring mogen zijn.” Anneke is het met haar eens: “Het pleintje mag wel wat bruisender. En die kerstlampjes van vroeger? Die mogen terug, dat gaf zoveel sfeer.”

Praatje met medewerkers
Het leven rondom het theater is door de jaren heen veranderd. “Vroeger was er een tunnel,” legt Jacques uit. “Dan liepen we vanuit huis zo onderdoor naar het Kerkplein waar de auto stond. Die tunnel is er niet meer, dus nu lopen we gewoon door het theater. Dat is eigenlijk veel gezelliger. Je maakt makkelijk een praatje met de medewerkers, we kennen ze gewoon bij naam”, zegt hij lachend.

Agnes en Anneke vertellen dat zij regelmatig uit het keukenraam kijken: “Dan zie je ineens overal fietsen staan, omdat er schoolklassen een rondleiding krijgen of naar een voorstelling gaan. Dat geeft een levendig gevoel. Ook de lampen in het café die op kwallen lijken zorgen in de avonduren voor een mooi uitzicht.”

Trouwe bezoekers
De liefde voor het theater zit bij beide stellen diep. Agnes en Johan zijn trouwe bezoekers. Ze zijn ook Vriend van het Kennemer Theater. “We boeken vaak vroeg kaarten en we gaan graag naar try-outs, juist ook van minder bekende artiesten”, zegt Johan. Agnes: “Ik heb zoveel mooie voorstellingen gezien. De 3JS, Benny Nijman, Youp van het Hek, Rob de Nijs… en laatst nog de Franse chansons van Julie Huard, zo sfeervol.” Johan kijkt opzij naar Jacques en grijnst: “Ik heb kaarten voor Slagerij van Kampen. Ga je mee?” Het tekent de vanzelfsprekendheid waarmee theaterbezoek hier onderdeel is van het sociale leven.

Anneke en Jacques gaan wat minder vaak, maar hun band met het theater is sterk. “Onze dochter heeft – net als de dochters van Agnes en Johan - hier balletles gehad en het was natuurlijk prachtig als ze dan in de Grote Zaal mochten optreden”, vertelt Jacques. Anneke denkt terug aan een evenement op het plein. “Er stond een groot podium met meerdere verdiepingen en er werd op trommels gespeeld. Dat maakte indruk.”

De vier buren zagen het theater veranderen. “De Grote Zaal is anders geworden,” zegt Johan. “Vroeger had je losse stoelen en bij concerten stond je gewoon. Dat is nu niet meer voor te stellen.” Toch zijn het vooral de herinneringen aan sfeer die blijven hangen. “De jazzavonden, waarbij Toots Thielemans zelfs heeft opgetreden” zegt Jacques direct. De twee stellen beslissen: “Ja, die waren fantastisch. Echt muzikaal en gezellig. Jazzavonden mogen zo terugkomen.”

Meerwaarde
Er zijn nóg meer voordelen van leven naast het Kennemer Theater. “Je drinkt thuis rustig koffie en loopt zonder jas naar binnen voor de voorstelling. En vrienden die naar een voorstelling gaan, geven bij ons thuis vaak hun jas af. Na afloop komen ze nog even borrelen. Gezellig!”

Wat het wonen hier bijzonder maakt, zit volgens de buren in de combinatie van alles. Het plein, de kerk, café Camille, het theater en de levendigheid die daarbij hoort. Agnes verwoordt het treffend: “Het is uniek om zo in het hart van Beverwijk te wonen, met cultuur op steenworp afstand.” De anderen knikken. Verhuizen is geen optie. Hier, naast het theater, voelt het leven compleet.

Tekst: Marije Smit